Ito ang makapal na froth sa kape na inorder ng aking kaibigan nung kami ay nagtagpo halos 9 na buwan nang nakalipas. Ako ay hindi palainom ng kape subalit pag ako ay nakakakita ng ganito para bang napakasarap syang inumin… Mainit…Matamis… at May kasamang Masarap na kwentuhan. Hay! Kape-kape muna tayo, mga kalitratista?

Maraming dahilan kung bakit binabalik- balikan ang isang bagay, lugar o tao. Kadalasan ito ay dahil sa mga magagandang  alaala at karanasan na karugtong sa mga ito.  Katulad ng dalawang malaking pula na sapatos na ito na matatagpuan sa isang fast-food sa tabi ng Lasalle-Taft. Mahaba-habang panahon din ang nakalipas bago ako nakabalik sa lugar na ito kung saan ko kinunan ang mga sapatos na ito. Maraming alaalang nagbalik sa akin… mga tagpo ng pakikipag-kwentuhan sa aking matalik na kaibigan habang sinasawsaw ang mga maninipis na patatas sa malamig na sorbetes na may matamis na tsokolate sa ibabaw.  Dito rin sa lugar na ito nagtapat ang aking asawa sa akin ng kanyang saloobin patungkol sa akin. Nag bago na ng kaunti ang lugar na ito katulad namin ng aking kaibigan at ng aking  asawa. Nagbago na ang aming mga timbang. Unti-unti nang nagbabago ang kulay ng aming buhok (para sa aking asawa, medyo dumadami na ang mukha nya hehehe). Subalit ang mga alaala na paulit-ulit kong sasariwain patungkol sa lugar na ito ay di magbabago at bahagi na ng mga kwentong isasalaysay ko sa mga anak ko.

Salamat, mga sapatos na pula.

Sa mga gustong makisali sa lingguhang pagbabahagi ng mga litrato, halina’t sumali sa LP. Isa rin ito sa mga bagay na babalik-balikan mo pag ito ay naranasan mo na. Sali na!

Ito ang Caliraya Lake Watershed kung saan kami ay nakisali sa pangalawang yugto ng tree planting event ng Napocor nung nakaraang taon. Dito namin itinanim ang mga seedlings na una naming ipinunla sa Angat Dam nursery. Makikita rito ang hanay ng mga maliliit na puno na balang araw magsisilbing proteksyon ng watershed na ito upang ito ay mapakinabangan pa ng mga susunod na henerasyon. Isang maliit na kontribusyon para mapangalagaan ang ating kalikasan, makatulong sa pag-mitigate ng climate change at para sa kinabukasan ng ating mga anak.

Hapi LP mga kapatid!

(solar eclipse 7/22/09 approx 11 am Philippines)

Nakakakilabot isipin na maaari kang mabulag sa simpleng pagtingin lamang sa araw. Ang aking akala ay puede nang gamitin ang negatibo ng camera para sumilip sa eklipse na ito kaninang umaga subalit ako ay medyo natakot kasi baka mabulag ang aking mata. Mabuti na lamang at tumawag ang aking kabiyak at tinuruan ako kung paano tignan ang naturang eklipse. Sabi nya ay kumuha daw ako ng batya at lagyan ko ng tubig at doon namin masdan ng aking mga anak ang araw sa reflection nya sa tubig. Ako ay naaliw at naisipan kong kunan ito. In-under expose ko ang kuha at nagmukhang gabi ang larawan pero masaya na ako at ako ay nakakuha ng ilang matinong shot. Narito ang isa pang kuha na medyo maaaninag ang aming bubong at ang gilid ng batya. Ayos ba? Puede na din maglaba pagkatapos.

Hapi LP mga kapatid!

Ikaw ba ay nakaranas na ng pagkatuyot? Mawalan ng inspirasyon sa mga karaniwang nakahiligang gawin? Siguro lahat ng tao ay may mga panahon ng tagtuyot. Tulad ng panahon, may mga araw na sagana ang ulan at may mga araw na sagana sa wala. Mabuti pa ang halaman na ito. Kahit tagtuyot siguradong hindi sya mauubusan ng kanyang inipong tubig. Ako kaya, paano kaya ako mag-iipon para sa panahon ng tagtuyot?

Hapi lp mga kapatid!

LP-Kandado

Ito ay isa sa pintuan papalabas sa tarmac ng Legazpi Airport sa Albay . Ito ay nakasarado at walang pasaherong makalabas sapagkat ang aming Cebu Pacific flight papuntang Maynila ay nadelay dahil sa masamang panahon. Kami ay naipit sa paliparan ng mahigit sa dalawa o tatlong oras yata sa kasagsagan ng promo ng Cebu Pacific na sila ang airline na “always on time”. Kamuntik na talaga kaming hindi makauwi ng di oras sapagkat pinahinto ang mga eroplanong papalabas ng Maynila. Akala ko ay magiging preso na kami sa airport. Habang naghihintay ay pinagpiyestahang kong kunan na lang ang Mayon na natatabunan ng ulap. Mabuti na lamang at mayroong eroplanong dumating at pinayagang magbiyahe pabalik ng Maynila. Hay salamat! Nakauwi din kaming mag-anak. Baka kung hindi ay gayahin ko si Bonifacio at maglabas na ako ng itak para punitin ang aking sedula, este tiket pala.

Hapi lp mga kapatid!

LP – Dito Lang.

Dito lang sa isla ng Pan-ay matatagpuan ang pinakamalaking kampana sa Asya. Sa sobrang laki nya at sa sobrang kitid din ng kampanaryo ay di ko ito makunan nang buo. Mga bahagi lamang nya at ang mga salitang nakasulat sa bukana ng kampanaryo na nagsasaad na siya nga ang pinakamalaking kampana sa Asya. Ito ay mga kuha ko ng kami ay umuwi sa Capiz (probinsya ng pamilya ng aking kabiyak) noong isang taon.

Simbahan ng Pan-ay

sa harap ng simbahan

sa bukana ng kampanaryo

sideview ng kampana

pansinin nyo ang kalembang kumpara sa kampana sa likod

eto ang  isa pang view.

Makisali na sa mga litratistang Pinoy dito:

Bawat linggo ng LP na hindi ako nakakalahok naitatanong ko sa aking sarili kung imposible ba ito. LOL Salamat na lamang at ang aking mga proyekto ay tapos na at puede na ako ulit sumali ng mas madalas. Sa wakas eto na ang aking lahok para sa linggong ito sa temang:

IMPOSIBLE BA ITO?

(ang mga litrato sa itaas ay kuha sa tabi ng Manila Ocean Park – Manila Bay, ironic di ba? )

Nakalulungkot isipin at nakapanghihinayang talaga na ganito ang nangyayari sa ating kapaligiran. Napakayaman ng ating bansa kung yamang kalikasan din lang ang pag-uusapan subalit napakapobre ng ating mentalidad pagdating sa pangangalaga nito. Lahat ng ito ay kagagawan ng ISA. Isang supot, isang balot ng kendi, isang patpat ng pisbol, isang walang pakialam na tao. Pagsamasamahin natin ang bawat ISA na iyon, ganito ang ating kahahantungan.

Kawawa naman ang susunod na henerasyon. Baka manahin na lang nila ang isang buong dagat ng basura at kakarampot na tubig. Imposible ba itong bigyan ng solusyon? Palagay ko hindi. ISA lang naman ang kailangan di ba? Isang bata. Isang matanda. Isang mayaman. Isang mahirap. Isang may pinag-aralan. Isang mangmang. ISAng taong may pagmamahal at pagmamalasakit para sa ating bayan na ibubulsa ang maliit na basura at itatapon sa tamang basurahan. Alam ko ikaw yun kaibigan.

Hapi LP mga kapatid!

Pagkaraan na naman ng mahabang pagkawala, ako’y nagbabalik muli sa lingguhang pagbabahagi ng mga piling larawan sa LP. Parang angkop na angkop ang aking pakiramdam na tila ako’y nagsisimula sa simula kasi ang dami kong absent lagi. Ito’y dahil sa mga di maiiwasang kaganapan sa buhay na kailangang harapin. Mabuti na lang mahaba ang pasensya ng aking mga ka-litratista.

Sa linggong ito nais kong ibahagi ang isa sa mga pinagkaabalahan ko kung bakit ako’y parang kabuteng lulubog-lilitaw sa aking blog.

Ito ay mga larawang kuha ko sa PASINAYA sa CCP noong buwan ng Pebrero. Ang PASINAYA ay isang taunang selebrasyon na ginaganap sa Cultural Center of the Philippines na naghuhudyat ng pagsisimula ng isang buong taong pagtatanghal ng iba’t ibang sining. Ito ay isang araw ng pagdiriwang na kinabibilangan ng mga piling pagtatanghal sa larangan ng pag-awit, pag-sayaw, tugtog at lahat na ng klaseng sining para magkaroon ng sapat na kaalaman at kamalayan ang ating mga kababayan sa natatanging yaman ng ating kultura.

(Philippine Madrigal Singers)

(Ballet Manila Dance Company)

(CCP Open House Pasinaya Banner – Star Theatre)

Salamat sa pagbisita. Ating itaguyod ang ating kultura. Katulad ng nasa awitin ni Manny Pacquiao isang karangalan ang maging isang Filipino “…Sa lupa kong sinilangan. Pilipino, Pilipino, Pilipino. Ang lahi ko! ”

Maligayang LP sa lahat!

LP-Puso

Sa aming paglalayag noong kapaskuhan, binalak naming pumunta sana sa Geothermal Power Plant sa Mt. Apo para ipakita sa aming mga tsikiting ang pangalawang pinakamalaking planta ng alternatibong enerhiyang geothermal sa buong mundo subalit nasa kalahati pa lang kami ng aming biyahe ay di na nakayanan ng aming sasakyan ang biyahe at unti-unti na syang naghingalo at nawalan ng “power” kaya kami ay napilitang huminto sa tabing daan. Kami pala ay napadpad na sa boundary ng Kidapawan, Cotabato at sa aming pagkagulat, mayroon palang magandang pahingahan na pang-turista dito kaya ang aming pagka-unsyami at panghihinayang ay medyo parang nabuhusan na ng malamig na tubig.

Dito ko natagpuan ang kakaibang puno na ito na aking pinagdiskitahan. Labis akong naaliw kasi dahil ang hugis at pagbagsak ng mga dahon nya ay tila hugis puso kaya siya ay talagang aking piniktyuran. Ako ay napangiti sa aking sarili at tunay na namangha – may ‘sense of humor’ din pala ang Dakilang Maylikha. Kahit saan, kahit kailan sa kahit anong paraan puede syang magsalita, magparamdam na lab naman nya kami – kunsuelo de amor kahit kami ay nasiraan ng sasakyan.  :) 

Makigulo sa mga kapusong ka-LP! Tara lets na (iklik ang kamera para makisali):